14

මා කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ සිසුවකුව සිටියදී පොදුවේ මගේ අදහස් එවකට විද්‍යා පීඨයේ ශිෂ්‍ය සංගමයේ දේශපාලනය සමඟ සමපාත විය. නමුත් එය පදනම් කරගෙන විද්‍යා පීඨයේ ශිෂ්‍ය සංගමයට මගේ බැඳීමක් නොතිබිනි. එක්සත් ජාතික පක්‍ෂ රජය ජවිපෙ තරුණයින් ඝාතනය කරද්දී එය පදනම් කරගෙන දැඩි ආණ්ඩු විරෝධයක් මා තුල තිබුනද ජවිපෙ විසින් අසාධාරණයක් වනවා යැයි හඳුනාගත් පංතියක් පිළිබඳ හැඟීමක් මා තුල නොවිනි. එපමණක් නොවේ එකල කොටි ත්‍රස්තවාදීන් රට පුරා සිංහලුන් ඝාතනය කරද්දී පවා මම සිංහලයෙක්ය යන හැඟීමක් මා තුල දැනවූනේ නැත. මා පිළිගත් දේශපාලන මත නිසා මම යම් සමූහයකට අයත් වේ යැයි හැඟීමක් බොහෝ කලක් යන තෙක් මට දැනුනේ නැත. මගේ පවුලට හැරෙන්න මා අයත් යැයි මට හැඟුනේ මගේ දෙමව්පියන්ගේ ගමටය. ඒ සමූහයේ සාමාජිකත්වය ලබා ගැනීමට මට තිබුනේ අවම සුදුසුකමක් වුනද මා ඊට අයිතිය යන හැඟීම මට මගේ දෙමව්පියන් විසින් ලබා දී තිබිනි. නමුත් ඒ හඳුනාගැනීමෙහි දේශපාලන වැදගත් කමක් තිබුනේ නැත.

මා සිංහල ජාතිය යන සමූහයට අයිතිය යන හැඟීම වර්ධනය වුයේ මා ඇමෙරිකාවේ වාසය කල කාලයේ මා තුල වර්ධනයවූ දේශපාලන අදහස් තුලිනි.  ඒ දේශපාලන හැඟීම් සහ මා තුල ඇතිවූ ජාතිය පිළිබඳ හැඟීම් අතර එකිනෙකින් වෙන් කල නොහැකි සබඳකමක් තිබිනි. මගේ ඇමෙරිකානු අත්දැකීම නොවන්නට මා සිංහලයෙකු යන හැඟීම මා තුල ඇති නොවනු ඇතැයි ඉන් නොකියැවේ. නමුත් මා තුල ක්‍රමයෙන් බිහිවූ දේශපාලන සත්වයා නොහිඳින්නට මට ජාතිය ගැන හැඟීමක් ඇති නොවන්නට ඉඩ තිබිනි. කෙසේ නමුත් මගේ ඇඟට දැනුන ජාතික හැඟීම කුඩා කල සිට මගේ දෙමව්පියන් විසින් මාතුල ඔවුන්ගේ ගම ගැන ඇතිකල හැඟීමේම දිගුවක් විය. මේ හැඟීම් මා ලංකාවට කැඳවූ ප්‍රධාන හේතුවක් යැයි ආපසු හැරී බලන විට මට සිතෙයි.

මගේ දේශපාලන අදහස් වලට ඇමෙරිකානු සංස්කෘතික අත්දැකීම බලපෑවේය. මෙතෙක් මා විස්තර කිරීමට උත්සාහ කලේ ඒ අත්දැකීමය. ඇමෙරිකානු සංස්කෘතියේ මා සසල කල ප්‍රධානම ලක්‍ෂණය වූයේ පුද්ගලයා සමාජයෙන් වෙන්කෙරීමය. පසු කලෙක මා විසින් ලියන ලද ලිපි බොහොමයක විශය වූයේ එයය. ඒ ගැන කෙතරම් ලියුවත් ප්‍රමාණවත් නොවේ යැයි මට සිතෙන්නේ මමද ආචාර්ය නලින් ද සිල්වාගේ ලිපි කියවා ඒ ගැන දැන සිටියද වෙන්කෙරීම අත්දැකීමෙන්ම දැන ගන්නා තුරු ඒ පිළිබඳ හැඟීමක් ඇති නොවුනු බැවිනි. මා අත්දැකීමෙන් ඉගෙනගත් තවත් වැදගත් කරුණක් වුයේ දැනුම සහ දේශපාලනය අතරවූ චක්‍රීය සම්බන්ධයය. ඒ බව මා ඉගෙනගත්තේ රැකියාව තුලිනි. අද සිංහල විරෝධී බලවේග විසින් මෙරට ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කිරීමට දරන උත්සාහයේ ඒ චක්‍රීය බව දැකිය හැකිය.

දෙදාහ දශකයේ ලංකාවේ සිදුවූ දේශපාලන පෙරලිද මා තුල දේශපාලන සත්වයෙකු බිහිවීමට බෙහෙවින්ම බලපෑවේය. එකල මම දිනපතා දිවයින සහ අයිලන්ඩ් පුවත්පත් අන්තර් ජාලයෙන් කියැවීමි. ඒ අතර ආචාර්ය නලින් ද සිල්වාගේ ලිපි තුලින් මා දේශපාලනික අදහස් ගොඩනැඟීමට යම් පුහුණුවක් ලදිමි. නමුත් මා ජීචත්වූයේ ලංකාවේ නොවුනු බැවින්දෝ මගේ දේශපාලන හැඟීම් වල යම් අතිශෝක්තියක් තිබිනි යැයි දැන් සිතේ. උදාහරණයක් ලෙස මාවිල් ආරු සිද්ධියෙන් ඇරඹි හමුදා මෙහෙයුම අවසානය දක්වා මා ඉතා උනන්දුවෙන් හා හැඟීම් බරව බලා සිටියෙමි. එකල උදේ වරුවම පාහේ ගෙවුනේ පසුදා සටන් බිමේ සිිදුවුනු තොරතුරු අන්තර්ජාලය හරහා අකුරක් නෑර කියවීම සඳහාය. මේ අත්දැකීමේත් ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් පිළ ක්‍රීඩා කරන තරඟයක් නැරඹීමේදී ඇතිවුනු හැඟීමුත් අතර කෙතරම් වෙනසක් ඇත්දැයි කීමට අපහසුය. කෙසේ නමුත් කොටි පරාජය කිරීමෙන් පසු ගාලුමුවදොර පිටියේ පැවැති හමුදා පෙළපාලියේදී ජනාධිපතිවරයා ඉදිරියේදී දරු පිරිසක් දේවෝ වස්සතු කාලේන සස්ස සම්පත්ති හේතුච යැයි ගයද්දී නෙතට කඳුලක් නඟමින් සිතට දැනුන හැඟීම අන් කිසිම අත්දැකීමකට සම කල නොහැකිය.

සිංහල බෞද්ධයින් සිතන පතන, ජීවත්වන ක්‍රමය බටහිරුන්ගේ ක්‍රමයත් සමඟ නොගැලපෙයි. ඒ බව පොදු ඇමෙරිකානු සමාජය තුලද තනි පුද්ගලයින් තුලද විවිධාකාරයෙන් දැක ගත හැකිය. ඒ නොගැලපීම ගැටුමක් බවට පත්වීම අනිවාර්ය නොවුනත් බටහිරුන්ගේ අධිරාජ්‍යවාදී ආකල්ප හේතුවෙන් එය ගැටුමක් වීම වැලැක්විය නොහැකිය. මේ සංස්කෘතික ගැටුමේ ප්‍රථිපලයක් වශයෙන් මෙරට සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියට අනුකුලව ජීවත්වන්නට උත්සාහ දරන කුමන හෝ ජාතියකට අයත් පුද්ගලයෙකුට වුවද පවතින සමාජ-දේශපාලන ක්‍රමය තුල අසාධාරනයක් සිදුවෙයි. මා වැදගත්ම ලෙස සලකන සමාජ අසාධාරනය එයයි. ජාතියක් වශයෙන් මේ අසාධාරණයට එරෙහිව නැඟිටීමට අපට ශක්තියක් නැතිව ගොස් ඇත. අපි දැන් කරන්නේ හැකි පමණින් අපේ සංස්කෘතියෙන් පලා ගොස් අසාධාරණයට ලක් නොවී ගැලවීමටය. මමද එසේ පලා යන්නෙක්මි. මධ්‍යම පංතික තරුණ පවුල් සුන්දර වෙල් යායක් අසල බිම් කට්ටියක තම නිවස තනන්නේ සංස්කෘතියෙන් පලා යන ගමන් ඉන් කොටසක් මිලදී ගැනීමේ ආශාව ඇතිවය. නමුත් ඒ සුන්දර වෙල් යාය අස්වද්දන ගොවි මහත්වරුන්ට සහ ඔවුන්ගේ පවුල් වලට වැඩි කලක් ඒ අවට රැඳී සිටීමට තරම් ආර්ථික ශක්තියක් නැතිවෙනු ඇත. ඔවුන් තමන්ගේ ඉඩ කඩම් විකුණා නොවටිනා ඉඩම් වලට සංක්‍රමණය වන විට වෙල්යාය තවත් නිවාස ව්‍යාපෘතියකට යටවෙනු ඇත. ඇමෙරිකාවේද තිරිඟු බිම් ගොඩවෙමින් නව නගර බිහිවෙනමුත් එසේ වෙන්නේ ඔවුන්ගේ සංස්කෘතියට අනුකුලව එහි වර්ධනයත් සමඟය. නමුත් අද මේ රටේ ඇති හැකිවුන් සිංහල බෞද්ධ සංස්කෘතියෙන් පලා යමින් සිටියි. හැකිනම් බෝට්ටුවෙන් හෝ අහස්යාත්‍රාවෙන් හෝ රටින්ද පලා යයි. පලා යන ගමන් සංස්කෘතියක් වර්ධනය කල නොහැකිය, ජාතියක් ගොඩනැඟිය නොහැකිය, රටක් සංවර්ධනය කල නොහැකිය. ජාතිකවාදී රජයක මූලික වගකීම විය යුත්තේ පලා යාමේ ප්‍රවණතාව අවම කිරීමට කටයුතු කිරීමය. හැකිනම් පලා ගිය වුන් නැවත සංස්කෘතිය වෙත ගෙන්වා ගැනීමටය.

මමත් බිරිඳත් වසර ගණනාවක් තිස්සේ දරුවෙක් පැතුවෙමු. 2010දී ඒ පැතුම් සඵල කරමින් අපට දියණියක් ලැබිනි. ඇගේ පැමිණීම ඒ වනවිට මැදි වියේ සිටි මට ජීවිතයේ යලි ඇරඹීමක් විය. කලින් කලට “මම” අළුත් කර ගැනීම සංසාර ගමන දිගු කර ගන්නා පෘතග්ජන ක්‍රමය විය යුතුය. කෙසේ වෙතත් ඒ සමඟම කාලයක් තිස්සේ යටි සිතේ සැඟවී තිබුනු ගෙදර යාමේ අදහස මතු පිටට ගැනිනි. මා සතුවූ වැදගත්ම දැනුමවූ අපේ රටේ සංස්කෘතිය ඇයට දායාද කිරීමට මට උවමණා විය. එය අප දෙදෙනාට දිය හැකි දෙයක් නොවිනි. සින්සිනාටියේ සිංහල පංසලෙන්වත් එය ලබා ගත නොහැකිය. දුව පාසල් යන වියට පත්වෙන විට ලංකාවේ සිටිය යුතුයැයි අපි තීරණය කළෙමු. දුවට නම තැබුවේ අපිමය. බොහෝ ආසියාතික සංක්‍රමිකයෝ සුද්දන්ට පහසුවෙන් උච්ඡාරණය කල හැකි නමක් තැබීමට වග බලා ගනිති. නමුත් මට එසේ කිරීමට උවමණා නොවුනේ ඇය ලංකාවේ ජීවත්වෙනු ඇතැයි බලාපොරොත්තුවූ බැවිනි. ගෙදර යන ගමනේ ආපස්සට ගත නොහැකි ප්‍රථම පියවර දුවට නම තැබීම විය. සංක්‍රමණිකයින් කෙසේ සිතුවත් ඇමෙරිකානුවෝ පුද්ගලයින්ගේ නම් නිවැරදි ලෙස උච්ඡාරණය කිරීමට වැදගත් කමක් දෙති. ඒ කිසිවක් නිසා නොව ඔවුන් පුද්ගලිකත්වය උතුම් කොට සලකන බැවිනි. ඒ අනුව ඇමෙරිකානුවෝ දුවගේ නම නිවැරදි ලෙසට උච්ඡාරණය කිරීමට උත්සාහ ගත්හ.

අපි 2012දී පමණ ලංකාවේ නිවසක් තැනීමට සැලසුම් කිරීමට පටන් ගතිමු. එය මගේ ආපසු ගමනේ ආපස්සට ගත නොහැකිවූ බරපතලම පියවර විය. එකලම වාගේ මගේ රට යන නමින් බ්ලොග් අඩවියක් ලියන්නට පටන් ගතිමි. එහි ලියැවුනු කථා බොහෝ කලක සිට ලියන්නට සිතා ගෙන සිටිදෑ වුනද එතෙක් නොලියා සිටියේ ලංකාවේ ජීවත්ව නොඉද ඒ කථා ලිවීම නොසුදුසු යැයි සිතුනු බැවිනි. කලක් තිස්සේ සිතමින් සිටි නිසාදෝ ලියන්නට පටන් ගත් විට ලියන්නට බැරි තරම් වේගයෙන් අදහස් ගලා ආවේය. කොහොමටත් භාෂාව හැසිරවීමේ දක්‍ෂකමක් මට නැත. ව්‍යාකරණ පිළිබඳ මගේ ඇත්තේ නොරිස්සන ගතියකි. මුලදී එක ලිපියක් ලියා ගන්නට සතියක් පමණ වෙහෙස වුනෙමි. කාලයාගේ ඇවෑමෙන් මම ලිවීමට හුරුවුනෙමි. මසකට ලිපි තුන හතරක් ලීවෙමි. එක ලිපියක් සාමාන්‍යයෙන් සියයක් දෙසීයක් පමණ පිරිසක් කියවූ බව අඩවියේ පෙන්නුම් කෙරිනි. මම බ්ලොග් අඩවියේ මගේ නම සඳහන් කලේ වංශපුර දේවගේ ජානක වශයෙනි. ඊට හේතුවක් තිබිනි.

මගේ මවගේ මවගේ නම හේවායලෑ කිරිහටනීය. මම ඒ නමට ඇලුම් කලෙමි. ආච්චි අම්මා ඉපදුනේ මීට වසර සියයකට පමණ ඉහතය. හේවායලෑ කිරිහටනී යනු ඇගේ දෙමව්පියන් විසින් ඈට දුන් නමය. විවාහයෙන් පසුවද ඈ නම වෙනස් කර ගත්තේ නැතිවා විය යුතුය. අද නම් බටහිර සමහර ස්ත්‍රීන් එසේ කරන්නේ පුරුශාධිපත්‍යයට විරෝධයක් වශයෙනි. ආච්චි අම්මා තම නම වෙනස් නොකර ගැනීමට හේතුව එය නොවීය. ඊට තුඩුදුන් සංස්කෘතික ලක්‍ෂණය කුමක් වුවද එය අද අපෙන් ගිලිහී ගොස් ඇත. මගේ දෙමව්පියෝ ඔවුන්ට උපතින් ලැබුනු “ගොඩේ” නම් ගමේ ඉස්කෝලයට යද්දීම වෙනස් කරගෙන තිබිනි. ඔවුන් කොළඹ රස්සාවලට එනවිට පෙළපත්නාමයෙන් කොටසක් වාසගමක් ලෙස නම අගට යොදා ගෙන තිබිනි. ඔවුහු අපට නම් තබද්දී පෙලපත්නාමය හලා ඉංග්‍රීසි ක්‍රමයට මුල නම මැද නම සහ වාසගම යන අනුපිලිවෙලට නම් දුන්හ. නම් තැබීමේ වෙනස වසර පණහක් පමණ කාලයක් තුල අපි සංස්කෘතියෙන් පිරිහී ඇති ආකාරය පිළබිඹු කරයි. ආච්චි අම්මාගේ නමේ වැදගත් තැනක් හිමිවූයේ ඇය කාගේ කවුරුද යන්නටය. අද වැදගත් වන්නේ මා කවුරුද යන්නය. ඉතා කෙටි කලක් තුල අපි අපේ සමාජයට තිබුනු බැඳීම ලෙහා ගෙන ඇත. අපි තව තවත් එය ලෙහමින් සිටින්නෙමු. බ්ලොග් අඩවියේ මගේ නම එලෙස සඳහන් කලේ ලෙහීමට විරෝධතාවක් වශයෙනි.

මේ අතරතුර මගේ පියා රෝගාතුරව සිට ආබාධිත තත්වයට පත්විය. ඔහු බලා කියා ගැනීමට පවුලේ කිසිවෙක් ලංකාවේ නොමැතිවූ බැවින් මගේ ආපසු ගමණ තවත් හදිසි කෙරිනි. 2014 ලංකාවට පැමිණෙන බලාපොරොත්තුව මත මම 2013 අග භාගයේ කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ කතිකාචාර්ය ධූරයකට අයැදුම් කලෙමි. ඒ ගැන මහත් බලාපොරොත්තුවෙන් සිටියද ඒ වනවිට මා ද්විත්ව පුරවැසිභාවය ලබා නොසිටි බැවින් රැකියාව නොලැබුනි. නමුත් 2014 අවසාන වනවිට නිවස සදා නිමවී තිබිනි. දුව නගරයේ පාසලකට ඇතුලත් කිරීමට අයැදුම් කර තිබිනි. ඒ වනවිට තාත්තා වසරකට වැඩි කාලයක් තිස්සේ රොහලක නේවාසිකව සිටියේය. එබැවින් රැකියාවක් නැතිවද, කුමක් හෝ කරගනිමි යැයි සිතා සැලසුම් කර තිබූ පරිදි 2014 නොවැම්බර අග අපි ලංකාවට පැමිණියෙමු.

ඇමෙරිකාවේ වෙසුනු අවසන් කාලයේදී බොහෝ දෙනා මා ආපසු ලංකාවට යන්නේ ඇයිදැයි මගෙන් ප්‍රශ්ණ කලහ. සුදු ඇමෙරිකානුවන්ට එය විස්තර කරදීම එතරම් අපහසු නොවිනි. නමුත් මගේ ශ්‍රී ලාංකික සහ ඉංදියානු මිතුරන්ට එය ඒත්තු ගැන්වීම අපහසුවිය. ඔවුන්ගේ අත්දැකීම සහ පසුබිම මට සමානවිය. ඔවුන්ගේ දෙමව්පියන් ජීවත්වුනේ මව් රටවලය. ඔවුන්ගේ ළමයින් හැදෙන්නේ ඔවුන්ට නුහුරු ඇමෙරිකානු සංස්කෘතියේය. ඔවුන් බොහෝ දෙනා යම් අවස්ථාවකදී ආපසු තම මව් රටට නොයන බවට තීරණය කර තිබිනි. ඔවුන් සමඟ වූ බොහෝ සංවාද වලදී ඔවුන් ගත් තීරණය සාධාරණය කලේ ඇමෙරිකාවේ ජීවත්වීමේ හොඳ නරක තරාදියක දමා කිරා බැලීම තුලිනි. නමුත් මට තරාදියක් නොවිනි. මම කිරා බැලීමක් නොකලෙමි. එබැවින් මට තර්කයක් නොතිබිනි. එය මට එතරම් ගැටළුවක් නොවිනි. නමුත් මට ගැටළුවක් වූයේ ලංකාවට පැමිණි පසු ලංකාවේ අය මා ආපසු ලංකාවට ආවේ ඇයිදැයි ප්‍රශ්ණ කරන විටය. දැන් නම් එයද ගැටළුවක් නොවේ. ඇමෙරිකාවේ ජීවත්වන ලාංකිකයින්ට දෙන්නට පිළිතුරක් නැතිවා සේම ලංකාවේ ජීවත්වන්නන්ට දෙන්නටද පිළිතුරක් නැති බව පමණක් මම දනිමි.

ලංකාවට පැමිණ මුල් වසරක පමණ කාලය ඉතා කටුක අත්දැකීමක් විය. රස්සාවක් නොතිබීම ඊට ප්‍රධාන හේතුව විනි. ලංකාවේ සිටියදීත් ටික කලක් යනතෙක් සින්සිනාටි ළමා රෝහල මා රැකියාවේ තබාගෙන පඩි ගෙවුවේය. මම ඔවුන්ට ඒ ගැන කෘතඥ වෙමි. ඒ අතර කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ ආචර්ය වරුන් මට දැක්වූ අනුග්‍රහයටද මම කෘතඥ වෙමි. ද්විත්ව පුරවැසි භාවය ලබාගෙන නැවතත් රැකියාවට අයැදුම් කර කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ භෞතිකවිද්‍යා අංශයට ස්ථිර පත්වීමක් ලැබෙන විට අපි ලංකාවට පැමිණ වසරකට වඩා වැඩි කාලයක් ගතව තිබිනි.

මා ඇමෙරිකාවේදී ලංකාව ගැන සිතා සිටි බොහෝ දේ ලංකාවට පැමිණි පසු වෙනස් විය. මහින්ද රාජපක්‍ෂ පරාජයට පත්වෙනු ඇතැයි මම නොසිතුවෙමි නොපැතුවෙමි. මා ලංකාවට පැමිණ මසක් ඇතුලත සිදුවූ ඒ වෙනස මා මහත් පසුබෑමකට ලක් කලේය. රජය සමඟ සම්බන්ධ කමක් හෝ සම්බන්ධකම් පැවැත්වීමේ උවමණාවක් හෝ මට නොතිබුනද ජාතිකවාදී දේශපාලන පසුබිමක් තුල විශ්ව විද්‍යාල ගුරුවරයෙකු වශයෙන් රටේ අභිවෘද්ධියට සුළුවෙන් හෝ දායකවීමට මම බලාපොරොත්තු වෙන් සිටියෙමි. රජය බිඳ වැටීමත් සමඟම ඒ බලාපොරොත්තු බිඳ වැටිනි. නමුත් වසර එකහමාරකට පමණ පසු මම නැවතත් බලාපොරොත්තු ඇති කරගනිමින් සිටිමි. පසුගිය දශක දෙක තුල මෙරට සංස්කෘතිය පිරිහී ඇති ආකාරය ඛේදජනකය. ඇමෙරිකාවේ සිටි අවසන් කාලය තුල වසරක් පාසා ලංකාවට පැමිණියද ඒ පිළිබඳ පැහැදිලි අවබෝධයක් මට නොතිබිනි. කොළඹ නගරයේ මිනිස්සු බොහෝ දුරට තම තමන්ගේ ලෝකවල සිරවී ජීවත් වෙති. මම ස්වභාවයෙන්ම එතරම් සමාජශීලී පුද්ගලයෙක් නොවෙමි. මේ වෙනස සමඟ මෙරට සමාජය හා මුසු වීම මට තවත් අපහසු කෙරී ඇත. අපි බලාපොරොත්තුවූ සංස්කෘතිය දරුවාට උරුම කිරීමට හැකිද යන්න ප්‍රශ්ණයකි. ජීවන වියදම බලාපොරොත්තු වූවාට වඩා අධිකය. වසරක් පමණ කෙටි කාලයක් තුල එය සියයට විස්සකින් තිහකින් ඉහල ගොස් ඇත. රථ වාහන තද බදය නිසා දිනපතා නගරයට ගමන් බිමන් යෑම වෙහෙසකරය. මෙරට පාසැල් වල ඉගැන්වීමේ ක්‍රම සහ විශයමාලා සතුටුදායක නොවේ. තරඟකාරී විභාග හරහා දරුවන්ට ඇති කරන පීඩනය අධිකය. මේ ආදී විවිධ කාරනා නිසා මෙරට ජීවිතය පහසු කරගැනීම සඳහා ඉදිරියේදී තවත් බොහෝ වෙනස්කම් කරගැනීමට සිදුවෙනු ඇත. වසර දෙකක පමණ කාලයක් තිස්සේ මේ සියලු කම්කටෝර දරාගනිමින් මගේ ලංකා සිහිණය සැබෑ කර දුන් මගේ ආදරණීය බිරිඳට මම කෘතඥ වෙමි. ඇගේ කැපවීම සහ ධෛර්ය නොවන්නට එය සිහිණයක්ම පමණක් වනු ඇත.

මේ රටේ උපදින්නට අප පිං කර ඇත. ඒ පිං බලයෙන් තවදුරටත් මේ රටේ ජීවත්වන්ට හැකිවේවායැයි මම පතමි. පෘතග්ජන මිනිස්සු තමන් දකින ලෝකයත් තමන් අත්දකින ලෝකයත් අතර සංගත භාවයක් අත් කර ගැනීමට නිරන්තරයෙන් දැක්මත් අත්දැකීමත් වෙනස් කර ගනිමින් අසාර්ථක උත්සාහයක යෙදෙති. මා මෙතක් ආ ගමන තේරුම්ගත හැකි සුදුසුම විදිහ එය යයි මම සිතමි.

නිමි

Advertisements

5 thoughts on “14

  1. මා ඔබේ ලිපි කියවන්නේ 2013 පමණ සිටය. නාථ කථාවස්තුවේ පටන් ගැන්මේ මුලදීය. ඒ ඔබ ලංකාවට එන බව අහම්බෙන් ඇහුනු දවසේ සිටය. එකල ලිපිවලට වඩා පොළොවේ රස්නය දැනුන මෙකල ලිපිවලට මම ආශා කලෙමි. වෙසෙසින් “මම ගෙදර ගියෙමි” වඩාත් රුචිකත්වයට සමීප විය. විදෙස් රටක සිට ඒ රාමුවෙන් බලන ලංකාවත් ලංකාව නම් රාමුවේ සිට බලන ලංකාවත් වෙනස් බැව් මම විශ්වාස කරමි. (විද්‍යාගාර රාමුවේ සිට බලන විට පෙනෙන ප්‍රෝටෝන වල සෙමෙන් ඉදිරියට ගමන් කිරීම, ප්‍රෝටෝන රාමුවේදී පසුපසට ගමන් කිරීමක් සේ දිස්විය හැකිවාක් සේම). කෙසේ වෙතත් “නිමි ” මෙවන් ලිපි පෙළක අවසන් වදන නොවිය යුතු බවද මගේ හැඟීමයි.

    කැමතියි

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )